ေလွ်ာက္ေသာသူ ေရာက္၏ ဟူေသာ ေလာကဆုိ႐ုိးအရ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် လူသားမ်ား ေလွ်ာက္ေနခဲ့ၾကသည္။ ေလွ်ာက္ခဲ့ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ကား တူညီမႈတစ္ခုဆီသုိ႔ ဦးတည္ေနၾကမည္ေတာ့မဟုတ္။ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရး၊ က်န္းမာေရး စေသာ အေရးကိစၥမ်ားႏွင့္ မိမိလုိရာပန္းတုိင္မ်ားဆီသုိ႔ ေလွ်ာက္ေနခဲ့ၾကေလသည္။ ေလာကီကိစၥမ်ား မတူကဲြျပားေသာ္လည္း ဗုဒၶဘာသာဝင္အမ်ားစု၏ ေလွ်ာက္လွမ္္းၾကေသာ ေလာကုတၱရာပန္းတုိင္ကား နိဗၺာန္းတည္းဟူေသာ ပန္းတုိင္သုိ႔ ဦးတည္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အျခားေသာ ဘာသာဝင္မ်ားသည္လည္း မိမိတုိ႔ေရာက္ရန္ သြားေနေသာ၊ ဦးတည္ေနေသာ ပန္းတုိင္မ်ားသည္လည္း ေကာင္ကင္ဘုံတည္းဟူေသာ တူညီေသာ ဆုံမွတ္တစ္ခုဆီသုိ႔ ဦးတည္ေနခဲ့ၾကသည္။ သံသရာမဆုံးေသးသမွ်၊ နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ ဆုံမွတ္ပန္းတုိင္သုိ႔ မေရာက္ေသးသမွ် ေလွ်ာက္ၾကရေပလိမ့္မည္။
ေလွ်ာက္ခဲ့ေသာ ဘဝမ်ားသည္ အနိမ့္အျမင့္၊ အတက္အက်အားျဖင့္ ဒြန္တဲြလွ်က္ ရင္ဆုိင္ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရ မည္ျဖစ္သည္။ ဘဝမ်ဳိးစုံဝယ္ အလုပ္မ်ဳိးစုံကုိ ကႀကိဳးဆင္လွ်က္ ေလွ်ာက္ခဲ့ရေသာ ခရီးမ်ား မေရတြက္ႏုိင္၊ ေလွ်ာက္ၾကရဦး မည့္ ခရီးမ်ားလည္း မေရတြက္ႏုိင္ ရွည္လ်ားေနေပလိမ့္မည္။ သံသရာခရီးသြားမ်ား၏ အနာဂတ္သည္ အရိယာတည္း ဟူေသာ ပစ္မွတ္သုိ႔ မေရာက္ေသးသမွ် မည္မွ်ေလာက္ၾကာေအာင္ ေလွ်ာက္ၾကရဦးမည္ မသိ။ ထုိကဲ့သုိ႔ေလွ်ာက္ၾကရဦးမည့္ ခရီးမ်ားသည္လည္း မုိင္ေထာင္ခ်ီမက ေဝးေနေပလိမ့္မည္။ အသက္ရွင္ေနေသာ သတၱဝါမ်ားသည္ မိမိတုိ႔လုိရာပန္းတုိင္သုိ႔ ဆက္လက္ေလွ်ာက္ေန၊ သြားေနရဦးမည္သာ။ သြားလုိက္၊ ေလွ်ာက္လုိက္၊ ေရာက္လုိက္၊ လမ္းေပ်ာက္လုိက္၊ ဆက္ေလွ်ာက္လုိက္၊ မေနမနား တသြားတည္း သြားေနၾကရမည္သာျဖစ္သည္။
ဗုဒၶသည္သူ၏ တပည့္မ်ားကုိ ခရီးသြားရန္မၾကာခဏ ေျပာၾကားေလ့ရွိသည္။ စာရိကံ စရထ-ခရီးသြားၾက ရဟန္းတုိ႔။ ကုိယ္ေတာ္တုိင္လည္း ဘုရားမျဖစ္ခင္အထိ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္လွ်က္ ခရီးသြားခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆုံး ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေတာ္မူသည့္တုိင္ေအာင္လည္း မေနမနား ခရီးသြားလွ်က္ ကြၽတ္ထုိက္ေသာ ေဝေနယ်တုိ႔အတြက္ ခရီးသြားရင္း ကုိယ္ေတာ္၏ပင္ပန္းမႈကုိ ငဲ့ကြက္ေတာ္မမူဘဲ ခရီးသြားခဲ့ရသည္။ ဘုရားျဖစ္ၿပီးေသာ္လည္း ဝါ(၂ဝ)အထိ တစ္ေနရာတည္း အတည္တက်ေနေတာ္မမူဘဲ ေနရာဌာနေပါင္းမ်ားစြာ ခရီးလွည့္လည္ၿပီး သြားလာေတာ္မူခဲ့သည္။ ဝါေတာ္(၂၁)မွစ၍ ဝါေတာ္(၄၄)ဝါတုိင္တုိင္ ေကာသလတုိင္း၊ သာဝတၴိျပည္၊ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၊ ပုဗၺာ႐ုံေက်ာင္းေတာ္ မ်ားဝယ္ သီတင္းသုံးေနထုိင္၊ ဝါကပ္ေတာ္မူေသာ္လည္း ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ဗုဒၶကိစၥျဖင့္ ကြၽတ္ထုိက္သည့္ ေဝေနယ်မ်ားစြာကုိ ၾကည့္႐ႈေတာ္မူလွ်က္ ခရီးမုိင္ေပါင္း မည္မွ်ပင္ေဝးကြာသည္ျဖစ္ေစ၊ ၾ<ြကေရာက္ေတာ္မူခဲ့သည္၊ ခရီးသြားေတာ္မူခဲ့သည္ သာျဖစ္သည္။
ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳဖုိ႔ရန္ နီးကပ္ေတာ္မူေသာ္လည္း ခႏၶာကုိယ္ပင္ပန္းျခင္းကုိ မူေတာ္မမူဘဲ ေဝသာလီျပည္၊ ေဝဠဳဝရြာသုိ႔ ၾ<ြကေရာက္ေတာ္မူလွ်က္ ဝါကပ္ေတာ္မူခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆုံးကြၽတ္ထုိက္သည့္ သုဘဒၵပရိဗုိဇ္ကုိ ကြၽတ္တမ္းဝင္ေစရန္ မေနမနား ခရီးၾ<ြကေတာ္မူခဲ့သည္ျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထုိမွ်ေလာက္ အပင္ပန္းခံေတာ္မူခဲ့ရသလဲ ဆုိရင္၊ သုေမဓာ႐ွင္ရေသ့ဘဝမွာပင္ တစ္ဦးတည္း ဒီပကၤရာဘုရားရွင္ထံေတာ္ဝယ္ ကြၽတ္ထုိက္သည္ကုိ ကိုယ္လြတ္ ႐ုန္းေတာ္မမူဘဲ- သတၱဝါမ်ားအား ကယ္တင္ရန္အတြက္၊ ဗုေဒၶါ ေဗာေဓယ်ံ-သတၱဝါေတြ ငါသိသလုိ သိေစရမယ္။ မုေတၱာ ေမာေစယ်ံ-သတၱဝါေတြ ငါလြတ္သလုိ လြတ္ေစရမယ္။ တိေဏၰာ တာေရယ်ံ-သတၱဝါေတြ ငါလြန္ေျမာက္သလုိ လြန္ေျမာက္ေစရမယ္ဟူေသာ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ မေနမနား ခႏၶာ၏ပင္ပန္းေတာ္မူျခင္းကုိ ေလ့လ်ဴ႐ႈေတာ္မူလွ်က္ အပင္ပန္းခံကာ မေနမနား သြားလာလွ်က္ သာသနာျပဳေတာ္မူခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ထုိကဲ့သုိ႔ အပင္ပန္းခံကာ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ ကုိယ္ေတာ္အတြက္ လုပ္စရာမက်န္ေတာ့ဘဲ သတၱဝါအတြက္သာ အလုပ္လုပ္ေတာ္မူလွ်က္ သာသနာေတာႀ္ကီးကုိ ခက္ခဲပင္ပန္းစြာျဖင့္ တည္ထားခဲ့သည္။ အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထာ- မိမိကုိယ္ကုိယ္ မိမိသည္သာ ကုိးကြယ္ရာဟူေသာ စကားတစ္ရပ္ကုိလည္း ရဲရဲေတာက္ မိန္႔မွာေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ လူတုိင္းသည္ မိမိကုိယ္ေက်းဇူးရွိေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားအျဖစ္ ေက်းဇူးရွင္မ်ား ရွိခဲ့ေလသည္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားအေနျဖင့္ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္ျမတ္သည္ မိမိ၏ သံသရာျပတ္ေရး လမ္းျပေပးေတာ္မူခဲ့ ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ အေကာင္း၊ အဆုိး၊ အေၾကာင္း၊ အက်ဳိး၊ ေဝဖန္တတ္ကာ လုပ္ရမည့္အရာမ်ားကုိ လုပ္ရန္ႏွင့္၊ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထုိက္ေသာ အလုပ္မ်ားကုိ သံသရာေဘးအတြက္ မလုပ္မိေအာင္ တားျမစ္ေတာ္မူလွ်က္ လမ္းျပေပးေတာ္မူခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံးပန္းတုိင္အထိသို႔ သြားလုိၾကသည့္ သတၱဝါမ်ားအတြက္လည္း ေနာက္ဆုံး ပန္းတုိင္အထိ အေရာက္သြားႏုိင္ရန္ လမ္းေပါင္းစုံကုိ စ႐ုိက္အားေလ်ာ္စြာ မီးေမာင္းထုိးျပေတာ္မူခဲ့သည္။ သုိ႔အတြက္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားအတြက္ေတာ့ ဗုဒၶသည္ အႏႈိင္းမဲ့ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ျဖစ္ေပသည္။
ပုထုဇဥ္မ်ားျဖစ္ေသာ မိမိတုိ႔သည္လည္း ခ်မွတ္ထားခဲ့ေသာ လမ္းေၾကာင္းအတုိင္း ေလွ်ာက္ၾကရင္း၊ ေနာက္ ဆုတ္လုိက္၊ ျပန္တက္လုိက္ႏွင့္ ဆက္လက္ေလွ်ာက္ ေနၾကရေပလိမ့္မည္။ သုိ႔အတြက္ မိမိတုိ႔သည္ သံသရာခရီးသြား မ်ားသာ ျဖစ္ၾကေလသည္။ သံသရာခရီးသြားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ သြားၾကရဦးမည့္ ခရီးမ်ားသည္လည္း ႐ွည္လ်ားေန ဦးမည္သာျဖစ္သည္။ ေခတ္စားေနေသာ စကားတစ္ခြန္းေလာက္ကုိေတာ့ ေျပာလုိသည္။ ဘုရားဖူးသြားျခင္း၊ ဒီစကား လုံးသည္ ေပါ့ေပါ့တြက္က ဘာမွမသိသာေပ။ သုိ႔ေသာ္ အေလးအနက္ထားကာ သြားၾကမည္ဆုိလွ်င္ ေတာ္ေတာ္လွပ ေသာ စကားလုံး၊ ေတာ္ေတာ္အဓိပၸါယ္႐ွိေသာ လုပ္ရပ္ဟုထင္ပါသည္။
အထက္ကေျပာခဲ့သလုိ မိမိအားေက်းဇူးရွိေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားထဲတြင္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြအတြက္ ဘုရားရွင္သည္ အလြန္ေက်းဇူးမ်ားေသာ၊ အခရာက်ေသာ ပုဂၢဳိလ္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ မိမိ၏ေက်းဇူးရွင္အား ေက်းဇူးဆပ္ရန္ကား လူသားဆန္ ေသာ လူသားအားလုံးလုိလုိ လုပ္ၾကရမည္သည္သာျဖစ္သည္။ ထုိကဲ့သုိ႔လုပ္ျခင္းသည္လည္း ထုိက္ထုိက္တန္တန္ လုပ္ေဆာင္သင့္ေပသည္။ ဘုရားဖူးရင္း လိပ္ဥတူးရင္းဆုိရင္ေတာ့ ထုိကဲ့သုိ႔သြားခဲ့ေသာ ခရီးသည္ကား အဓိပၸါယ္မရွိလွ၊ တန္ဖုိးမရွိလွဘဲ အခ်ီးအႏွီးသာျဖစ္ေပလိမ့္မယ္။ ဘုရားဖူးသည္ဆုိသည္ကား ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ေတာ္အဖုံဖုံကုိ အာ႐ုံျပဳ ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိမိသိမွတ္ထားေသာ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ေလးေလးနက္နက္ေသာ္လည္းေကာင္း သိမွတ္လွ်က္ ဘုရား ရွင္၏ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကုိ မိမိရင္ထဲသုိ႔ေရာက္ေအာင္ ဖူးျခင္းမ်ဳိးျဖစ္သင့္ေပသည္။ ဆရာေတာ္တစ္ပါးေျပာသလုိ ဘုရားလည္ ထြက္ျခင္းမ်ဳိးျဖင့္ တစ္ႏွစ္တာစုေဆာင္းထားခဲ့ေသာ ေငြေၾကးမ်ားကုိ ျဖဳန္းတီးပစ္႐ုံသက္သက္ျဖင့္ ဘုရားဖူးသြားျခင္းဟူ ေသာ ေခါင္းစဥ္ေလာက္ကုိသာ တပ္ျခင္းမ်ဳိးမ်ားကုိ ေရွာင္ရွားသင့္ေပသည္။
ဘုရားဖူးသြားျခင္းမွမဟုတ္ မည္သည့္ခရီးကုိပဲသြားသြား မိမိေရာက္ရမည့္ ပန္းတုိင္ဆုိတာ ရွိရေပလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့ သုိ႔ေသာ ပန္းတုိင္မ်ားသည္လည္း မိမိအတြက္၊ ကုသုိလ္၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ၊ အတတ္ပညာ-စသည္အားျဖင့္ တစ္ခုခု ရမွသာလွ်င္ ထုိခရီးသည္ သြားရက်ဳိးနပ္ေသာ ခရီးျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ေလွ်ာက္ကား ေလွ်ာက္၏၊ သုိ႔ေသာ္ မေရာက္-ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ သံသရာခရီးသြားမ်ား ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ ေ႐ွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ၾကရ ဦးမည္ ခရီးသည္ မည္မွ်ေလာက္ ေဝးကြာေနလိမ့္မည္ကုိ မွန္းဆ သိႏုိင္လိမ့္မဟုတ္။ သုိ႔အတြက္ ရိကၡာထုပ္မ်ားကုိ ျပင္ဆင္ထားသင့္ေပသည္။ ေလာေလာဆယ္ ေရာက္ရွိေနေသာ လူ႕ဘဝသည္လည္း အၿမဲတန္း တည္ၿမဲေနမည္ မဟုတ္၊ မိမိသည္လည္း လူ႔ဘဝကုိ သံသရာခရီးသြားျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ ခဏတာဝင္ေရာက္ နားခုိစရာဇရပ္တစ္ခုအျဖစ္ သိေအာင္လုပ္ရေပလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့သုိ႔မဟုတ္ဘဲ ေမာဟအမုိက္တုိက္ထဲေရာက္လွ်က္ ေဝဝါးစြာႏွင့္ပင္ နားခုိရာ ကင္းေပ်ာက္ေနေပလိမ့္ဦးမည္။ လူ႔ဘဝမွာ ခဏတာနားခုိရာအျဖစ္ အသက္ရွင္ခုိက္ တန္ဖုိးရွိတဲ့လူ႔ဘဝကုိ အဓိပၸါယ္ရွိစြာ အသုံးခ်ကာ ေနထုိင္သြားဖုိ႔ အလြန္ အေရးႀကီးေပလိမ့္မည္။ သုိ႔မဟုတ္လွ်င္ သံသရာခရီးသည္ျဖစ္ေသာ မိမိ၏ ခရီးသြားျခင္းသည္ တန္ဖုိးရွိေသာ လူ႔ဘဝဆုိတဲ့ ဇရပ္မွာ တခဏတာနားခုိေနျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာ ကုန္ဆုံးသြားေပလိမ့္မည္။
ဆုိေတာ့၊ မိမိအတြက္ အဓိပၸါယ္ရွိေသာ ခရီးသြားျခင္းမ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ ေလာကေကာင္းက်ဳိးအတြက္၊ လူသားေကာင္းက်ဳိးအတြက္၊ ငါ့ေဆြမ်ဳိး၊ ငါ့ႏုိင္ငံ၊ ငါ့ဇာတိေကာင္းေကာင္းက်ဳိးအတြက္ မေသခင္ ငါ ဘာေတြလုပ္သြား မလဲဆုိတဲ့ေမးခြန္းကုိ ထပ္ခါတလည္းလည္းေမးကာ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ေပတံနဲ႔ ကုိယ္တုိင္တုိင္းတာခံႏုိင္ဖုိ႔ ျပဳမူေနထုိင္သြားရန္ အလြန္လုိအပ္ေပသည္။ သုိ႔မဟုတ္လွ်င္ေတာ့ မိမိ၏ သံသရာခရီးသြားျခင္းသည္ကား အခ်ီးအႏွွီးသာ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။
အထက္ကဆုိခဲ့သလုိ ဗုဒၶသည္ ခရီးမ်ားစြာကုိ ၾ<ြကခဲ့သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ၾ<ြကေတာ္မူခဲ့သနည္းဟုဆုိလွ်င္လည္း သတၱဝါတုိ႔အတြက္တာသြားျခင္းဟု ေျဖရေပလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ မေနမနား ၾ<ြကေတာ္မူခဲ့ၿပီး သတၱဝါမ်ားစြာအတြက္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း အျမင့္ေရာက္ေလ၊ ေလတုိက္ခံရေလဆုိသည့္အတုိင္း မနာလုိသူမ်ား၏ အေႏွာက္ အယွက္မ်ဳိးစုံ ကုိလည္း ႀကဳံခဲ့ရသည္သာျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဗုဒၶသည္ ကုိယ္ေတာ္အတြက္မဟုတ္ ေဝေနယ်မ်ားစြာအတြက္ ဆက္လက္ၿပီးသာ ခရီးဆက္ခဲ့သည္။
တစ္ေန႔ ေကာသမၻီျပည္ထဲကုိ ဆြမ္းခံၾ<ြကေတာ္မူေသာ ဗုဒၶႏွင့္တပည့္သာဝကမ်ားစြာအား ေကာသမၻီျပည္သူ၊ သားမ်ားရဲ႕ ဆြမ္းခံရာေနာက္သုိ႔ တေကာက္ေကာက္လုိက္လွ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ဆဲေရးျခင္းမ်ဳိးစုံျဖင့္ တုိင္းတာ၊ ဆဲေရးၾကသည္။ ေသာတာပန္မွ်သာျဖစ္ေသာ အရွင္အာနႏၵာသည္ကား ေနာင္ေတာ္ျဖစ္ေသာ ဗုဒၶကုိေလွ်ာက္သည္။ '' အရွင္ဘုရား ေကာသမၻီျပည္သူ၊ သားမ်ားဟာ ဆြမ္းခံရာေနာက္သုိ႔ တေကာက္ေကာက္လုိက္လွ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ဆဲေရးျခင္းမ်ဳိးစုံျဖင့္ တုိင္းတာ၊ ဆဲေရးၾကေနၾကတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္သုိ႔ အျခားေသာအရပ္သုိ႔ ဆြမ္းခံသင့္ပါတယ္ ဘုရား ''
'' အာနႏၵာ အျခားအရပ္ကလည္း ယခုလုိဆဲေရးမယ္္ဆိုရင္၊ ေနာက္ထပ္ ဘယ္အရပ္ကုိ ဆက္သြားမွာလဲ၊ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာသြားမယ္ဆုိရင္၊ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာက ေရာက္လာတဲ့ ရန္သူတုိ႔ကုိ ရင္ဆုိင္ရမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အယူ မွားသူတုိ႔၊ ဆဲေရးတာကုိ သည္းခံျခင္းနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရမယ္။ အာနႏၵာ ဒီအတြက္ ဘာမွ ေၾကာင့္ၾကစုိက္မေနနဲ႔၊ ဆဲေရးတဲ့ လူေတြဟာ ခုႏွစ္ရက္သာ ဆဲေရးႏုိင္မယ္။ တစ္စုံတစ္ရာ တုန္႔ျပန္ျခင္းမရွိဘဲ၊ ဆိတ္ဆိတ္ေနၿပီး သည္းခံျခင္းနဲ႔ ဆဲေရးတဲ့ လူေတြကုိ ရွစ္ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ရပ္သြားေစၾကမယ္'' ဆုိၿပီး ဗုဒၶက ျပန္လည္မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။
ဗုဒၶလုိပုဂၢဳိလ္မ်ဳိးကုိေတာင္မွ ကုိယ္ေတာ့္အတြက္မဟုတ္ဘဲ သတၱဝါအတြက္ အပင္ပန္းခံကာ အလုပ္လုပ္သြားေသာ္ လည္း မလုိသူမ်ား၏ ဆဲေရးမႈ၊ တုိင္းတာမႈ၊ စြပ္စဲြမႈ၊ ႐ႈပ္ခ်မႈမ်ဳိးစုံ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဗုဒၶသည္ ရပ္ေနေတာ္မမူခဲ့၊ ဆက္လက္သြားေန၊ လုပ္ေနေတာ္မူခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံး ပရိနိဗၺာန္ဝင္စံေတာ္မူသည္အထိ ဆက္လက္လုပ္ေန၊ သြားေနေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ မိမိတုိ႔သည္လည္း သံသရာခရီးသြားမ်ားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ေလွ်ာက္ၾကရဦးမည့္ လမ္းခရီးမ်ားမွာ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ ဒုကၡေပါင္းစုံမ်ားစြာျဖင့္ နဖူးေတြ႕ ရင္ဆုိင္ေနၾကေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ အမ်ားအတြက္ လုပ္ျခင္းတည္းဟူေသာ ပရဟိတလုပ္ငန္းအတြက္ လုပ္ေဆာင္သည့္အခါ၊ ခရီးသြားရင္း ခလုတ္ေပါင္းမ်ားကုိ တုိက္ေန ေပလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ တုိက္သည့္အခါမွာလည္း လဲသြားလုိက္၊ ျပန္ထလုိက္ႏွင့္ ဆက္၍ေလွ်ာက္ရဦးမည္သာျဖစ္သည္။ ရပ္ေန၍ကားမျဖစ္။ လူဆုိးကျဖစ္ေစ၊ ရန္သူကျဖစ္ေစ၊ အက်ဳိးမဲ့ ပ်က္ဆီးျခင္းကုိျပဳလွ်င္၊ ဒီဘဝ၊ ဒီခႏၶာ၊ တစ္ဘဝမွ်သာ ျပဳႏုိင္ေပသည္။ မိမိျပဳထားေသာ အကုသုိလ္ကံကမူ မိမိကုိယ္ ဘဝမ်ားစြာ ပ်က္စီးသြားေအာင္ ျပဳႏုိင္ေပသည္-ဆုိေသာ ဗုဒၶမိန္႔မွာေတာ္မူခဲ့သည့္ စကားေလးကုိ အဖန္ဖန္ ရြတ္ဖတ္၊ သိမွတ္ေနရင္း ေက်ာ္လႊား သြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္သင့္ေပသည္။ သုိ႔မွသာ မိမိ၏ ခရီးသြားျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္ရွိေသာ၊ ၿပီးျပည့္စုံေသာ ခရီးသြားျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
ဘုရားရွင္ထံသုိ႔ ခရီးသြားေနေသာ အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီး၏ ေျခလွမ္းမ်ား တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ျဖစ္ေနသည္ကုိ သိျမင္တဲ့ သိဝကနတ္ဘီလူးသည္ သူေဌးႀကီးကုိ စကားတစ္ခြန္းေျပာခဲ့သည္။ '' အုိ အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီး၊ ေရွ႕သုိ႔တက္ၿပီး ဆက္၍သာ သြားပါေလာ့၊ အုိ အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီး၊ ေရွ႕သုိ႔တက္ၿပီး ဆက္၍သာ သြားပါေလာ့၊ သင္သူေဌးႀကီးအေနနဲ႔ ေရွ႕သုိ႔သာတက္ၿပီး ဆက္၍သြားျခင္းသည္ကသာ ခ်ီးမြမ္းအပ္၊ ျမတ္လွပါသည္၊ ေနာက္သုိ႔ ျပန္လည္ဆုတ္နစ္ျခင္းသည္ ကား မခ်ီးမြမ္းအပ္၊ မျမတ္ပါ''ဟုျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ စကားမ်ားကုိ ေျပာၾကားရသည္ဟုဆုိေသာ္၊ အနာထပိဏ္၏ ဘုရားရွင္ရွိရာသုိ႔ ခရီးသြားျခင္းသည္၊ ဘုရားႏွင့္တကြသံဃာေတာ္မ်ားအား ျပဳစုလုပ္ေကြၽးျခင္းဟူေသာ၊ ဥပသကာ ဒါယကာျဖစ္ျခင္း၊ ဘုရားရွင္ကုိ ဖူးျမင္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ေသာတာပန္ျဖစ္ျခင္း၊ အတုမရွိေသာ ေက်ာင္းတုိက္ႀကီးကုိ ေဆာက္လုပ္ၿပီးလွ်င္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာမွ လာလာသမွ်ေသာ အရိယာသံဃာအေပါင္းအတြက္ မပိတ္ဆုိ႔အပ္ေသာ တံခါးရွိသူ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္၊ သူေဌးႀကီးအား ေရွ႕သုိ႔သာတက္ၿပီး ဆက္လက္သြားရန္ တုိက္တြန္းခဲ့ေပသည္။
မိမိအေနျဖင့္လည္း တုိက္တြန္းျခင္းပါသည္။ မိမိတတ္ႏုိင္ေသာ အလုပ္မ်ားစြာကုိ အတၱဟိတ၊ ပရဟိတမွ်တစြာ အသုံးခ်ၿပီး အဓိပၸါယ္ရွိေသာ သံသရာခရီးသြားမ်ား ျဖစ္ၾကေအာင္၊ သံသရာခရီးသြားမ်ား ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ လမ္းခရီးမွာ သုံးစဲြႏုိင္ဖုိ႔ ကုိယ္ပုိင္ရိကၡာထုပ္မ်ားကုိ ထုပ္ပုိးၿပီး ျပင္ဆင္ထားၾကရန္ လုိအပ္လွေၾကာင္း အသိေပးေျပာၾကားလုိေပသည္။ သုိ႔မွသာ လမ္းခရီးမွာ မပင္မပန္းဘဲ ဆက္လွ်က္ထြက္ခြါႏုိင္ေပလိမ့္မည္။
အားလုံးလည္း လုိရာခရီးကုိ ခလုတ္မထိ၊ ဆူးမၿငိဘဲ ေအးေဆးသာယာစြာ သြားလာၾကရင္း အနာဂတ္ကမၻာသစ္ႀကီးဆီသုိ႔ ကုိယ္ပုိင္အေတြး၊ ကုိယ္ပုိင္အက်င့္၊ ကုိယ္ပုိင္အသိမ်ားစြာျဖင့္ ဖန္တီးတည္ေဆာက္လွ်က္ ေရာက္ေအာင္သြားႏုိင္ၾကၿပီး၊ ပန္းခင္းေသာလမ္းမ်ားႏွင့္သာ ႀကဳံဆုံၾကရၿပီး တန္ဖုိးရွိေသာ ခရီးသြားမ်ားျဖစ္ေအာင္ ဆက္လက္ ထြက္ခြါႏုိင္ၾကပါေစေၾကာင္း။
ေမာင္မင္းစုိး၊ေရႊနံ႔သာ၊
(ႏွလုံးအိမ္ မဂၢဇင္း၊ႏုိဝင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁ဝ)
