22/03/2011

အေလာင္းေတာ္ကႆပသို႔ ေႏြရာသီဘုရားဖူးခရီး







အေလာင္းေတာ္ ကႆပ၏ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူဟန ္ရုပ္ပြားေတာ္မ်ား

ေႏြရာသီ တေပါင္းလေရာက္တိုင္း အေလာင္းေတာ္ကႆပဘုရားဖူးခရီးစဥ္မွတ္တမ္း ေရးဘို႔ရန္စိတ္ကူးခဲ႔ေပမယ္႔ လက္ေတြ႔အေနနဲ႔ မေရးျဖစ္ခဲ႔ပါေပ။ ယခုေတာ႔ အမွတ္မထင္ ခရီးသြားမွတ္တမ္းေရးတာကို အင္မတန္ ၀ါသနာပါတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔မိျပီး စကားစျမည္ေျပာၾကရင္း အေလာင္းေတာ္ကႆပဘုရားအေၾကာင္း

ေျပာျဖစ္ရာကေန သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ တိုက္တြန္းခ်က္အရ ယခုလိုေရးျဖစ္ခဲ႔တာပါ၊

စာေရးသူရဲ႕ ခရီးသြားအေတြၾကံဳနဲ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ခရီးသြားအေတြ႔ၾကံဳ ႏွစ္ခုကို

ေပါင္းစပ္ျပီး ခရီးသြားမွတ္တမ္းအေနနဲ႔သာ မဟုတ္ဘဲ

သမိုင္းမွတ္တမ္းအေနနဲ႔ပါ ေရးသားသြားပါ႔မယ္။( ဤမွတ္တမ္း၌ မိမိ၏ကိုယ္ေရးကုိယ္တာ ကိစၥမ်ားကို

ထည္႔သြင္းေရးသားသြားမည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ၾကိဳတင္အသိေပးပါရေစ)


ေတာထဲ ေတာင္ထဲေရာက္စဥ္ ကားသမားမ်ားက ေတာပိုင္ေတာင္ပိုင္မ်ားကို ပူေဇာ္ပသၾကစဥ္

သူငယ္ခ်င္းကေတာ႔ ၄င္းဘုရားဖူးခရီးစဥ္ကို မၾကာေသးခင္ကမွ ေရာက္ရွိထားသူျဖစ္ျပီး ဤစာေရးသူကေတာ႔
အေလာင္းေတာ္ကႆပကို ေရာက္ခဲ႔တာ ၈ႏွစ္ေလာက္ရွိခဲ႔ျပီမို႔ အခ်ိန္ကာလအေနနဲ႔ အေတာ္ပင္ၾကာေျငာင္းခဲ႔ပါျပီ၊မည္သို႔ပင္ဆိုေစ သမိုင္းမွတ္တမ္းေတြကေတာ႔ ေျပာင္းသြားရိုးထံုစံမရွိပါေပ၊ ယခင္က ဘုရားဖူးခရီးမွတ္တမ္းနဲ႔ ယခုဘုရားဖူးမွတ္တမ္းကေတာ႔ ေခတ္လကာလအေျခေနရ အနဲငယ္ေျပာင္းလဲလာတာကို ေတြ႔ရပါတယ္၊ အနီးစပ္ဆံုးအထင္သာဆံုးေျပာရရင္ စာေရးသူတို႔ေခတ္ကာလက အေလာင္းေတာ္ကႆပကို ေျခလွ်င္ခရီးတစ္ခုတည္းျဖင္႔သာသြားလို႔၇ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္မွာေတာ႔ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးမ်ားျဖင္႔ သြားလို႔ရေနပါျပီ၊ ယခင္က စာေရးသူေနထိုင္ရာ
ဇာတိနယ္ေျမမွ သြားလွ်င္ တစ္ေနကုန္တစ္ညခမ္း လမ္းေလွ်ာက္မွ အေလာင္းေတာ္ကႆပသို႔ ေရာက္ရွိႏိုင္ပါ၏၊

လမ္းခရီးက အရမ္းရွည္ေသာေၾကာင္႕ လမ္းမွာ စားေသာက္ဘို႔ရန္အတြက္ ခ်က္ျပဳတ္စရာ အစားစာမ်ားႏွင္႔
ဒယ္အိုးပုဂံအိုးခြက္မ်ားသာမက ဓားမ်ားကိုပါ ယူေဆာင္လာရျပီး လမ္းခရီးအဆင္ေျပတဲ႔ေနရာမွာ စခန္းခ်အနားယူျပီးပါလာတဲ႔ စားနပ္ရိကၡာေတြကို ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ကာ သစ္ပင္ေအာက္ေတြမွာ သစ္ကိုင္းသစ္ရြက္ေတြကို တဲထိုးျပီးေခတၱခဏ အေမာေျပ အိပ္စက္ျပီး ခရီးဆက္ၾကရပါတယ္၊ေရာက္ရွိတဲ႔ေတာအုပ္ေတြထဲမွာ ေရေသာက္ဘို႔
ပါလာတဲ႔အိုးခြက္နဲ႔ ေရခပ္ခပ္တဲ႔အခါမွာလည္း ေစာင္းပီးမခပ္မိဘို႔ အေတြ႔ၾကံဳရွိထားတဲ႔ခရီးသည္မ်ားက လူငယ္ေတြကိုဆံုးမၾကတာကို အခုထိအမွတ္ရေနပါေသးတယ္၊အကယ္၍ ေရခပ္တဲ႔အခါမွာ အိုးခြက္နဲ႔ ေစာင္းခပ္ပါက က်ားဆြဲခံရတတ္ေၾကာင္း ေျပာျပၾကပါတယ္၊ ေနာက္ပီး ဤအေလာင္းေတာ္ကို လာတဲ႔အခါမွာ သမီးရည္းစားစံုတြဲမ်ား အတူလာပါကအျပန္မွာ ရည္းစားကြဲတတ္ေၾကာင္းလညး္ ၾကားခဲ႔ဖူးပါတယ္၊(တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ေတာ႔ ေသခ်ာမသိပါဘူး
ၾကားဖူးတာေလးကို ေ၀မွ်တာပါ) ေနာက္အေရးၾကီးတာကေတာ႔ ေတာထဲေတာင္ထဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေနစဥ္မွာ
ရိုင္းစိုငး္ေသာ စကားလံုးမ်ား ဆဲဆိုမွုူမ်ား မဲျပဳမိဘို႔လည္း ခရီးသြားေဖာ္အခ်ိဳ႔က သတိေပးၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္


ဆင္စြယ္အလွကို အနီးကပ္ ၾကည္႔ရွဳေနၾကသည္႔ ဘုရားဖူးခရီးသည္မ်ား

စာေရးသူတို႔ သြားခဲ႔စဥ္တုန္းကေတာ႔ ဇာတိရြာကေန ညေန(၄)နာရီအခ်ိန္ေလာက္ကေန စထြက္ခဲ႔ၾကရာ အေလာင္းေတာ္ကႆပ ေတာင္ထိပ္ကို ေနာက္ေန႔မနက္(၉)နာရီအခ်ိန္ေလာက္မွာ ေရာက္ရွိၾကပါတယ္၊တေပါင္းလျပည္႔ခါနီး ဘုရားပြဲကာလျဖစ္လို႔ ဘုရားရင္ျပင္ေပၚမွာ ရွိတဲ႔ ဓမၼာရံုေတြ ဇရပ္ေတြမွာ ဘုရားဖူးလာတဲ႔ ရဟန္းရွင္လူေတြနဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ေနတဲ႔အတြက္ နီးစပ္ရာ သစ္ပင္ေအာက္ေတြမွာ တဲထိုးပီး ခ်မ္းစိမ္႔စိမ္႔နဲ႔ အိပ္ခဲ႔ရတာကလည္း ေပ်ာ္စရာတစ္ခုပါဘဲ၊ ေႏြေခါင္ေခါင္ တေပါင္းလျဖစ္ေပမယ္႔လည္း ေတာင္ထိပ္မွာေတာ႔ အေတာ္ေလးခ်မ္းေအးတာမို႔ မနက္ေစာေစာ အိပ္ရာထပီး မီးပူလွံဳၾကရတာဟာလည္း အရသာတစ္မ်ိဳးပင္၊ သစ္ပင္ေအာက္ေတြမွာ မီးဖိုကိုယ္စီနဲ႔ အုပ္စုဖြဲ႕ နံနက္စာအျဖစ္ ဘူးသီးေၾကာ္ပူပူနဲ႔ ထမင္းၾကမ္း သံုးေဆာင္ၾကရတာေတြဟာလည္း မေမ႔ႏိုင္စရာေတြပါဘဲ၊ ေတာင္ထိပ္ဘုရားရင္ျပင္ေပၚကေနတဆင္႔ နတ္ေရကန္ နတ္ေရတြင္း၊ ကြ်န္းပင္ေမာင္ႏွမ၊ အေလာင္းေတာ္ကႆပ ပရိနိဗၺာန္ျပဳရာ ေက်ာက္ဂူေပါက္၀၊ ရွင္သူငယ္ထြက္ေပါက္၊ႏွင္႔ အဇာသတ္မင္း၏ ေကာင္းမွူေတာ္ လြမး္ေစတီ စတဲ႔ ေနရာမ်ားသို႔ သြားရတာကလည္း မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ေပါ႔၊ ညေနခ်မ္း ဘုရားရင္ျပင္ေပၚမွာ ေအးစိမ္႔စိမ္႔နဲ႔ အေလာင္းေတာ္ကႆပသမိုင္းေၾကာင္းဖြဲ႔ဆိုထားတဲ႔ သီခ်င္းသံကလည္း အခုထိ နားထဲမွာ စြဲေနဆဲမို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ေတာင္ သြားခ်င္စိတ္ ျဖစ္ခဲ႔မိတာအမွန္ပါ။


ဘုရားဖူးျပည္သူမ်ားကို ေတာင္ေပၚအေရာက္ ပို႔ေပးေနတဲ႔ သစ္ေတာဦးစီးဌာနက ဆင္ၾကီးမ်ား

စာေရးသူၾကားဖူးတာကေတာ႔ အေလာင္းေတာ္ကႆပေထအရွင္ဟာ ဟိုေရွးအတိတ္ကာလ ခေလးဘ၀တုန္းက အေပ်ာ္သေဘာမ်ိဴးနဲ႔ ငွက္တစ္ေကာင္ကို ခြင္စဖိုေက်ာက္ခဲလံုးေတြနဲ႔ ဖိပီးသတ္ခဲ႔တဲ႔ အကုသိုလ္အက်ိဴးဆက္ေၾကာင္႔ အခုလို ေက်ာက္ဂူထဲမွာ ပိတ္ပီးပရိနိဗၺၺၺၺာန္ျပဳရေၾကာင္း မွတ္သားဖူးပါတယ္။(ယခုအခ်ိန္ထိ ေက်ာက္ဂူတံခါးၾကီးဟာ ပိတ္လွ်က္သားရွိေနပါတယ္၊သို႔ေသာ္လည္း ျပီးခဲ႔တဲ႔ႏွစ္က ေက်ာက္ဂူတံခါးၾကီးဟာ ၁၅မိနစ္ၾကာေလာက္ ပြင္႔ေနၾကာင္း ေကာလာဟလျဖစ္ခဲ႔ပါေသးတယ္၊တကယ္ပြင္႔မပြင္႔ ေသခ်ာမသိပါ၊သိူ႔ေသာ္လည္း တစ္ခါက ကိုရင္ေလးတစ္ပါး ေက်ာက္ဂူထဲ ၀င္သြားရာ ျပန္ထြက္ရာမွာေတာ႔ ေက်ာက္ဂူတံခါးၾကီးက သူ႔အလိုလို ပိတ္သြားလို႔ အျခားတစ္ေနရာကေန အေပါက္လုပ္ျပီး ထြက္ခဲ႔ရာမွ အစျပဳျပီး ယခုအခ်ိန္ထိ ရွင္သူငယ္ထြက္ေပါက္ဆိုပီး ထင္ရွားရွိေနတာကို ေတြ႔ရပါေသးတယ္)


အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ား ၀ယ္ယူေနၾကစဥ္

အေလာင္းေတာ္ကႆပအေၾကာင္း ေျပာဆိုၾကတဲ႔အခါမွာ ျပႆနာတစ္ခုဟာ အခုထိတက္ေနဆဲပါဘဲ၊ ဘာျပသနာလည္းဆိုေတာ႔ ကႆပဆိုတဲ႔ နာမည္ေတြဟာ ပိဋကတ္စာေပေတြထဲမွာလည္း သံုးေလမ်ိဳးေတြ႔ရ၍ ယခုအခ်ိန္ထိ ကႆပနာမည္ကိစၥအတြက္ သမိုင္းဆရာေတြၾကားမွာ ျငင္းခံုေနၾကဆဲမို႔ သမိုင္းဆရာအခ်ိဳ႕ရဲ႕ အယူဆအသီးသီးကို စာဖတ္သူမ်ားသိေအာင္ ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။

အေလာင္းေတာ္ကႆပဟုေခၚတြင္သည့္ အစဥ္အလာစကားမွာ အႏြတၱသညာ အနက္အဓိပၸါယ္ေဆာင္ေသာစကားျဖစ္သည္။ ကႆပ၏ အေလာင္းေတာ္မဟုတ္။ အေလာင္းအလ်ာျဖစ္ေသာကႆပအေလာင္းေတာ္ဟု ဆုိလိုသည္။ အမွန္တကယ္ေက်ာက္စရစ္ရြာ၊ ေရႊေပါင္ေလာင္ဘုရားေက်ာက္စာမွာ ဘုရားေလာင္းတစ္က်ိပ္၀င္ ပလလဲဆင္မင္း၀င္းစားသည့္ ကႆပဟု အခိုင္အမာေရးထိုးထားသည္။ ဘဲြ႔ေတာ္အရွည္က ေပါင္ေလာင္သင္ကႆပျဖစ္၏။ အိႏိၵယ၌ပြင့္ေတာ္မူေသာ ေဂါတမဘုရား၏ အဂၢသာ၀ကအရွင္ကႆပသည္ ရဟႏၱာျဖစ္ျပီး သာသနာသကၠရာ္(၁၀၀)ေလာက္က ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူခဲ့သည္။



ဘုရားဖူးပို႔ေပးေနတဲ႔ ဆင္ၾကီးမ်ားနွင္႔ အမွတ္တရဓာတ္ပံုရိုက္ေနစဥ္


သို့ေသာ္ သကၠရာဇ္(၁၁၂၈)အတုလဆရာေတာ္က အေလာင္းေတာ္ကႆပအနီး သာသနိကဆိုင္ရာ အေဆာက္အအံုတို႔ကို အဇာတသတ္မင္း ေကာင္းမႈေတာ္ဟု မိန့္ဆိုခဲ့ရာ အဇာတသတ္မင္းနွင့္ ဆက္စပ္ကာ အိႏိၵယအရွင္မဟာကႆပအေလာင္းျဖစ္ရမည္ဟုအခ်ိဳ႕ကယံုၾကည္လာသည္။ မိုးညွင္းမင္းလက္ထက္ ကပိုင္သားတို့ ေက်ာက္စာေရးရာ၌ အဇာတသတ္မင္းသာမက ရွင္မဟာကႆပပါေရာျပီး အိႏိၵယကႆပဟုအမွားကို ထပ္ေလာင္းမွားခဲ့ျပန္သည္။ အဇာတသတ္သည္ သာသနာသကၠရာဇ္(၂၄)မွာ နတ္ရြာစံျပီး ရွင္မဟာကႆပနွင့္ ေခတ္ခ်င္းကြာလြန္းသျဖင့္ လံုး၀မျဖစ္နိုင္။ အဇာတသတ္သည္ အရွင္ကႆပအေလာင္းကို မရွာနိုင္။ အလားတူ ျမန္မာကႆပအေလာင္းရွာရန္ ပိုျပီး မျဖစ္နိုင္။ မဟာကႆပနွင့္ ပတ္သက္ျပီး မံုေရြးဆရာေတာ္က ေပါင္ေလာင္ကႆပသည္ ပရိမၼရြာဇာတိ၀န္းက်င္မွာ ဘုရားစသည္တည္ေဆာက္ျပီး ယခုအေလာင္းေတာ္ရွိရာသို႔ ၾကြလာသည္ဟု ေဖာ္ျပလိုေသာ္လည္း မွန္၏။ အတုလ ဆရာေတာ္၏ အဆိုမွားသည္။ ဤအဆို နွစ္ရပ္ကို မိမိတို့လက္လွမ္းမီသလို ဆက္လက္ရွာေဖြ အက်ယ္တ၀င့္ ပညာရွင္တို့ ေရးသားေဖာ္ျပၾကသည္။




အေလာင္းေတာ္ကႆပ ေနာက္ဆံုးအဓိဌာန္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳရာ ဂူေပါက္၀ကို ဆင္းၾကစဥ္


စိုးဟိန္း(မန္းတကၠသိုလ္)က နွစ္မ်ိဳးလံုးေထာက္ခံေရးသားသျဖင့္ အဆံုးအျဖတ္မပါေသာ သုေတသနျဖစ္သည္။ အမွားၾကာလွ်င္အမွန္ျဖစ္တက္သည္။ မွားပံုသိသူက အမွန္ကိုတင္ျပရန္တာ၀န္သည္စာေပသမိုင္းေပးတာ၀န္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပါရဂူက်မ္းျပဳရာ၌ ကတြတ္၊ ဖက္သက္တေရာ္၊ ေအာင္း၊ အာဋာနာဋကုေ၀ရ၊ တစ္ေထာင္ အေထာင္၊ သာ၀ီ၊ၾသသဓီတာရကပုဂံ(သို့မဟုတ္)ပ်ဴဂါမ၊ ဒြတၱေဘာင္၊ မယားစေသာ ေခတ္အဆက္ဆက္ အမွား၊ အမွန္ ပိုင္းျခားနိုင္ျခင္းမရွိသည္ကို အမွန္ေရာက္ေအာင္ သုေတသနျပဳ တင္ျပနိုင္ခဲ့သည္။ ေဒါက္တာသန္းထြန္း(သမိုင္းပါေမာကၡ)သည္ မဟာကႆပနွင့္ပတ္သက္ျပီး ျမန္မာရာဇ၀င္စာတမ္းစာအုပ္တြင္ ပုဂံေခတ္ေနာက္ပိုင္း သာသနာကဏၷမွာ အရွင္မဟာကႆပ၏ဇာတိ၊ သာသနာျပဳခဲ့ရာ ပုဂံ၊ ပရိမၼ၀န္းက်င္တို့ကို လည္းေကာင္း၊ ေက်ာက္စာ အခ်ပ္(၅၀)ေလာက္ ကိုးကားေရးသားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ မဟာကႆပ၊ ပုဂံသီတင္းသံုးကႆပ၊ ေဆာင္းပါးတို့မွာ ေပါင္ေလာင္သင္ကႆပ၊ အရွင္မဟာကႆပအေၾကာင္းေဖာ္ျပသည္ကို ေလ့လာျပီး အိႏိၵယကႆပ မဟုတ္၊ ျမန္မာကႆပ၊ ေပါင္ေလာင္သင္ကႆပဟု လက္ခံယံုၾကည္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။




ဘုရားဖူးခရီးသည္မ်ားကို ေရာင္းခ်ေပးတဲ႔ ဆင္မီးလက္စြတ္ကြင္းမ်ား(အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္မ်ား ၀တ္လို႔မရဟုသိရ၏)


ပုဂံသတင္းသံုးမဟာကႆပ

ေက်ာက္စရစ္ရြာေရႊေပါင္ေလာင္ဘုရားေက်ာက္စာအရ စည္သူမင္းၾကီးဘီလူးညွဥ္းဆဲျပီး မဟာကႆပကို သံုးၾကိမ္ပင့္ေလွ်ာက္သျဖင့္ ပုဂံသြားေရာက္သီတင္းသံုးရသည္။ ဘီလူးရန္ကာကြယ္နိုင္ေသာေၾကာင့္ ထီးျဖဴနွင့္တကြ မင္းေျမာက္တန္ဆာငါးပါးျဖင့္ ပူေဇာ္သည္။ သကၠရာဇ္(၅၇၇)မွာျဖစ္၏။ထိုနွစ္မွာပင္ဆရာဒကာတို့ေရႊေပါင္ေလာင္ဘုရားကိုတည္ထားကိုးကြယ္သည္။

သကၠရာဇ္(၅၇၇)သည္ ေဇယ်သိခၤမင္းအုပ္စိုးခ်ိန္ျဖစ္၏။ သကၠရာဇ္(၅၅၉)မွ(၅၈၁)ထိ ေဇယ်သိခၤနန္းစံသည္။ ထို့ေၾကာင့္ဘီလူး ညွဥ္းဆဲခံရေသာမင္း၊ ေရႊေပါင္ေလာင္ဘုရားတည္ေသာမင္းသည္ ေဇယ်သိခၤမင္းသာျဖစ္သည္။ ဇာတ္နိပါတ္နွင့္ပတ္သက္ျပီး ျပည္မသိ ဗာရာဏသီ၊ မင္းမသိ ျဗဟၼဒတ္ဟု ဆိုသကဲ့သို့ ပုဂံရာဇ၀င္နွင့္ပတ္သက္ျပီး မင္းမသိ စည္သူဟု ဆိုရေပမည္။ သကၠရာဇ္(၅၃၀)ဖြားေသာကႆပသည္ အသက္(၄၇)နွစ္မွာ ပုဂံေရာက္ျပီး သီတင္းသံုးေနကာ သကၠရာဇ္(၅၈၅) တြင္ အနႏၱသူရိယဇနီးေမာင္နွံတို့ မဟာဒါနတြင္ ဆရာေတာ္အျဖစ္ဦးေဆာင္ရသည္။






ဆင္စီးျပီး ေတာင္ထိပ္ဘုရားရင္ျပင္ေပၚသို႕ တက္ၾကစဥ္


က်စြာမင္းလက္ထက္ ေလးေသာင္းသူၾကီးက လယ္ပယ္(၄၅၀)ပယ္ကိုၾကံတူျမတ္ၾကီးအားလွဴသည္။ မဟာကႆပက က်စြာမင္းထံ၀င္ျပီး ေရစက္ခ်လွဴရန္တိုက္တြန္းသည္။ မင္းက လိုက္ေလွ်ာ့သည္။ နာရသီဟပေတ့လက္ထက္၊ သကၠရာဇ္(၆၄၀)တြင္ ေဇယ်သိခၤမင္း၏ညီ၊ ကကၤသူကြယ္လြန္ခဲ့သည္ကို သတိသံေ၀ဂရ၊ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳလိုသျဖင့္ ကကၤသူမယား၊ ေညာင္းရမ္းၾကီးသမီးသည္ ရွင္မဟာကႆပအတြက္ေတာ္ေက်ာင္းေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းသည္။ ဆရာေတာ္နွင့္ေက်ာင္း၊ ရတနာသံုးပါးကို ရည္စူးျပီး မ်ားစြာေသာ လယ္ပယ္၊ ေက်းကၽြန္တို့ကို လွဴသည္။ နရသီဟပေတ့လက္ထက္ သကၠရာဇ္(၆၀၆)တြင္ ပိုသူၾကီးသတ္တ်ာသည္ ျပည္တံခါးအရပ္၌ စုလစ္မြန္းခၽြန္တို့ျဖင့္ တန္ဆာဆင္ေသာ စုလစ္ေက်ာင္းၾကီးေဆာက္ျပီး မဟာကႆပကို လွဴသည္။ ရတနာသံုးပါးကို ရည္စူးျပီး မ်ားစြာေသာ လယ္ပယ္၊ ေက်းကၽြန္တို့ကိုလွဴသည္။ နရသီဟပေတ့လက္ထက္ သကၠရာဇ္(၆၀၆)တြင္ အနႏၱသူရိယတို့ေဆာက္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းေရွ့ ဇရပ္ၾကီးတစ္ခု တည္သည္။ မင္းလွသည္ ေက်ာင္းေဆာက္ျပီး မဟာကႆပအား လွဴဒါန္းသည္။ ဆရာေတာ္သည္ ဤေက်ာင္းမွာ အစဥ္လိုပင္ သီတင္းသံုးေနထိုင္သည္။ မင္းလွသည္ ဆရာေတာ္ကို အမွဴးထားျပီး မ်ားစြာေသာ လယ္ပယ္၊ ေက်းကၽြန္တို့ကို လွဴပါသည္။

ေက်ာက္စာတို့တြင္ ငေပါင္ေလာင္သင္ကႆပ၊ ေပါင္ေလာင္သင္ကႆပဟု ေတြ့ရသည္။ ၾကီးသူက ငယ္သူကို “င” ထည့္ျပီးေခၚေလ့ရွိ၏။ေပါင္ေလာင္နွင့္ပတ္သက္ျပီး ရွင္ျဖဴရွင္လွဘုရားသမိုင္း ေရႊရင္ေျမာ္သမိုင္းတို့ကိုမွီးျပီး ေ၀ါဟာရလီနတၱဒီပနီက ေပါင္ေလာင္မွ ပေလာင္ျဖစ္လာသည္ဟု မိန့္ဆို၏။ ထို့ေၾကာင့္ ေပါင္ေလာင္သင္ကႆပသည္ ပေလာင္တိုင္းရင္းသားျဖစ္ဟန္တူသည္။ ေက်ာက္စရစ္ရြာ ေရႊေပါင္ေလာင္ ဘုရား၀န္းက်င္ ၌ရွင္မဟာကႆပ က်ားစီးရုပ္၊ ျခေသ့ၤက ကိုယ္ကိုကိုက္ထားဟန္အရုပ္တို့မွာ မဟာကႆပသည္ ေတာေက်ာင္းဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ျပီး ေနျပည္ေတာ္ပုဂံ၊ ပုဂံ၀န္းက်င္၊ ပင္းယ၊ တံတားဦး၊ ပဒူ စေသာ အင္း၀၊ ပင္းယ၊ စစ္ကိုင္းခရိုင္ အနိမ့္အျမင့္၊ ေက်က္စရစ္၊ ပရိမၼစေသာ ထိုအခါက ေတာေတာင္ထူထပ္ သားရဲၾကီးစိုးေသာ အရပ္ရပ္သို့ သာသနာျပဳစဥ္ ေတြ့ၾကံဳရဟန္ သရုပ္ေဖာ္ထားသည္ဟု ယူဆပါသည္။






ဆင္စီးျပီး ေတာေတာင္ရွဳခင္းေတြၾကည္႔ရင္း ေတာင္ထိပ္ရင္ျပင္ေပၚသို႕ တက္ေရာက္ၾကစဥ္



အရွင္မဟာကႆပသည္ ပရိမၼရြာ ေရႊေပါင္ေလာင္ ဘုရားေက်ာက္စာ၊ အနိမ့္ေတာေက်ာင္း ေက်ာက္စာတို့အရ ပိဋကတ္ တက္ကၽြမ္းေသာ၊ မိဘေက်းဇူးသိတက္ေသာ၊ ပလလဲ ဆင္မင္း၀င္စားေသာ ဘုရားေလာင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူေသာအခါ အေလာင္းေတာ္ကႆပဟူျပီး နာမည္တြင္က်န္ရစ္သည္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ အေလာင္းေတာ္ကႆပဖူးရန္ ျပည္သူမ်ား သြားေရာက္ၾကပါသည္။

က်မ္းကိုး-

ပုဂံေက်ာက္စာလက္ေရႊးစင္၊ (၅၈)။

မဟာရာဇ၀င္ၾကီး၊ စာ (၂၆၂)


သူငယ္ခ်င္းေျပာျပတဲ႔ အေလာင္းေတာ္ကႆပ ဘုရားဖူးခရီးစဥ္မွတ္တမ္း

ရန္ကုန္ကေန ဘုရားဖူးကားစီးသြားၿပီး မုံရြာၿမိဳ႕ေရာက္ရင္ေမာင္းေထာင္းေက်ာင္းတိုက္၀င္းထဲမွာရွိတဲ့ ဦးညိဳ၀င္းႏွင့္ ေရာင္းရင္းမ်ားအဖြဲ႕ရဲ့ ခရီးသည္တင္ ကားငယ္ေလးေတြ (Mini Bus) ေတြနဲ႔
အေလာင္းေတာ္ကႆပေတာထဲကုိ ဆက္သြားရပါတယ္။ ယခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ လယ္ေငါက္ခ်င္ျပစ္ အေလာင္းေတာ္ကႆပလမ္း ျပဳျပင္ေရးႏွင္႔ ေရႊဆံပင္လမ္းတံတား ျဖစ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔မ်ားရဲ႕ အထူးစီမံမွဴနဲ႔ ေျပးဆြဲေပးေနတဲ႔ မွန္လံုအထူးယာဥ္မ်ားနဲ႔လည္း ေတာင္ေျခေရာက္ အသြားအျပန္ ကားခ က လူတစ္ေယာက္ကုိ
၁၂,၀၀၀က်ပ္ ေပးရပါတယ္။ မုံရြာကေန အေလာင္းေတာ္ကႆပ အထိကုိ မိုင္ (၈၀) ေက်ာ္ရွိပါတယ္။ ေတာင္တက္လမ္းျဖစ္တဲ့အျပင္ ေျမသားလမ္းျဖစ္တာေၾကာင့္ လမ္းခရီးဟာအေတာ္ေလးၾကမ္းတမ္းပါတယ္။








အဓိဌာန္ ဂူေပါက္၀ကို ဤသို႔ ခက္ေခါင္ခက္ခဲ သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ၾကစဥ္



ဘုရားဖူးလာ ဗုဒၵဘာသာ၀င္မ်ားကေတာ့ ေစတနာေဇာ နဲ႔ လာေရာက္
ဖူးေျမွာ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ လမ္းခရီးမွာ အဆင္မေခ်ာတဲ့ မည္သည့္ကိစၥကုိမဆုိ
အင္မတန္ သည္းခံၾကတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ အေလာင္းေတာ္ကႆပ ခရီးတစ္၀က္ျဖစ္တဲ့
ကပိုင္ရြာ မွာ ခရီးတစ္ေထာက္နားၿပီး အေမာေျပ ႀကံရည္၊ လက္ဖက္ရည္၊
အဆာေျပထမင္းေၾကာ္မ်ားကုိ စားေသာက္ၾကၿပီး ခရီးဆက္သြားၾကပါတယ္။
ကပိုင္ရြာ ကေန အေလာင္းေတာ္ကႆပ ကုိ ၂၇ မိုင္ေက်ာ္သာ ေ၀းပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့
အေလာင္းေတာ္ကႆပ ေဘးမဲ့ႀကိဳး၀ိုင္း နီးလာေလ ေတာင္တက္လမ္းမ်ားက
ၾကမ္းတမ္းမတ္ေစာက္လာေလပါ။ အေလာင္းေတာ္ကႆပ ေဘးမဲ့ႀကိဳး၀ိုင္းအနီး
ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေတာပိုင္၊ ေတာင္ပိုင္နတ္ကြန္းမ်ားနဲ႔
ဗုဒၵဘုရားရွင္ဆင္းတုေတာ္ ၃ဆူကုိေတာ႔ေတြ႕ရပါတယ္
ကားေမာင္းသူနဲ႔ ယာဥ္ေနာက္လိုက္တို႔က ကားေပၚမွဆင္းကာ အေမႊးနံ႕သာတိုင္နဲ႔
ဆီမီးအလင္းတိုင္တို႔ကုိ ထြန္းညိွ ပူေဇာ္ လွဴဒါန္းၿပီး
ေဘးအႏၱရာယ္ကင္းရွင္းပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းၾကတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ ကားေပၚ
ကားေမာင္းသူနဲ႔ ယာဥ္ေနာက္လိုက္တို႔က စီးနင္းလိုက္ပါလာတဲ့
ဘုရားဖူးဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားကုိ ဤေနရာမွစၿပီး ကားေပၚမွ တံေတြးေထြးခ်ျခင္း၊
ညစ္ညမ္းတဲ့စကားမ်ား ေျပာဆိုျခင္း၊ ေနာက္ေျပာင္ ေျပာဆိုျခင္း၊ မဆင္မျခင္
အေပါ့အေလးသြားျခင္းတို႔ကုိ လုံး၀ မျပဳလုပ္ၾကပါရန္ အႏူးအညြတ္
ေတာင္းပန္တာကုိလဲေတြ႕ရပါတယ္။


အဓိဌာန္ဂူေပါက္၀ကို ေရႊသက္န္းမ်ား ကပ္လွဴေနၾကစဥ္

ေနာက္ထပ္ တစ္နာရီခန္႔ ၾကာေအာင္ ကားကုိ ေမာင္းႏွင္ရၿပီး၊ အေလာင္းေတာ္ကႆပ
ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး သီတင္းသုံးရာ နယ္နိမိတ္အတြင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိလာပါတယ္။
အဲဒီေနရာကေန အေလာင္းေတာ္ကႆပ သီတင္းသုံးရာေနရာသုိ႔ ေနာက္ထပ္ ၇ ဖာလုံ
(တစ္မိုင္ခန္႔) ထပ္သြားရပါတယ္။ ေျခလွ်င္ေလွ်ာက္သူမ်ားကလည္း ေျခလွ်င္ခရီး၊
တခ်ိဳ႕သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ား၊ ကေလးသူငယ္မ်ား၊ က်န္းမာေရးမေကာင္းသူမ်ားကေတာ့
ဆင္စီးၿပီး ခရီးဆက္ၾကပါတယ္။ ခရီးသည္တင္ ဆင္မ်ားကေတာ့ အစုိးရသစ္ေတာဌာနက
ဆင္မ်ားျဖစ္သလုိ၊ ကုိယ္ပုိင္ပုဂၢလိကဆင္မ်ားလည္း ရွိပါတယ္။

အေလာင္းေတာ္ကႆပအ၀င္ ဆိုင္းဘုတ္ေနရာမွ အေလာင္းေတာ္ကႆပ သီတင္းသုံးရာ
ဂူအနားထိ လူတစ္ေယာက္လွ်င္ ဆင္စီးခ ၂,၀၀၀က်ပ္ ေပးရၿပီး၊ ဆင္တစ္ေကာင္ အေပၚတြင္
လူ၄ေယာက္သာ(လူၾကီးမ်ားအတြက္) လိုက္ပါစီးနင္းခြင့္ ရွိပါတယ္။

ရုပ္တုေတာ္ သီတင္းသုံးရာ စံေက်ာင္း ပတ္၀န္းက်င္အနီးအနားမွာေတာ့၊
အေလာင္းေတာ္ကႆပ သမိုင္းစာအုပ္၊ ပုံေတာ္၊ VCD မ်ားနဲ႔ ဆင္ၿပီးလက္စြပ္၊
ေတာထြက္ဘယေဆးမ်ား၊ မုန္႔ဟင္းခါး၊ အသုပ္စုံ၊ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြ
ခင္းက်င္းေရာင္းခ်ေနတာကုိေတြ႔ရပါတယ္။





ခရီးသည္အမ်ားစု ခရီးတစ္ေထာက္ နားခိုရင္း စားေသာက္ၾကတဲ႔ ကပိုင္ရြာမွ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္

အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ အေလာင္းေတာ္ကႆပ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ေနာက္ဆုံးပရိနိဗၺာန္ျပဳ အဓိဌာန္ခဲ့တဲ့ဂူေပါက္၀ကုိ သြားေရာက္ ပူေဇာ္ဖို႔အတြက္
စတီးေလွကားနဲ႔ ဂူေအာက္ေတာင္ၾကားသုိ႔ ဆင္းၾကရပါတယ္။ အေလာင္းေတာ္
ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး အဓိဌာန္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳခဲ့တဲ့ဂူေပါက္၀ကုိ
ေရာက္တဲ့အခါမွာ ဦးခိုက္ ရွိခိုး ကန္ေတာ့ၾကၿပီး၊ အေလာင္းေတာ္ႀကီး
သီတင္းသုံးရာ ဂူေပါက္၀နံရံကုိ ေရႊသကၤန္းမ်ားနဲ႔ ကပ္လွဴ ပူေဇာ္ ဆုေတာင္း
အဓိဌာန္ျပဳၾကပါတယ္။


ေက်းလက္အညာေဒသရဲ႕ ေတာအလွ ေတာသဘာ၀ ရွဳခင္းမ်ား


ဒီခရီးစဥ္မွာ ဗုဒၵဘာသာ၀င္ေတြရဲ့ ေစတနာ သဒၶါတရား ထက္သန္မွဳကုိ ထင္ရွားစြာ

မ်က္ျမင္ေတြရပါတယ္။ ဘုရားဖူးရာသီေရာက္တာနဲ႔ ျမန္မာျပည္ရွိအနယ္နယ္ အရပ္ရပ္က

ရဟန္းရွင္လူေတြဟာလည္း ကုသုိလ္ထူးရေအာင္ မိမိတို႔တႏွစ္တာ ရွာေဖြ

စုေဆာင္းထားတဲ့ ေငြေလးမ်ားနဲ႔ ဘုရားဖူးခရီးကုိ ႀကိဳးစားပန္းစား ထြက္ၾကပါတယ္။

သုိ႔ေပမဲ့လည္း အမ်ားစုဟာ ျပည္တြင္းစီးပြါးေရး က်ပ္တည္းမႈေၾကာင့္ ဘုရားဖူးခရီး

မထြက္ႏိုင္ၾကဘဲ ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ တန္ခိုးႀကီးဘုရားအဆူဆူတို႔ကုိ

စိတ္ရည္မွန္းကာပဲ ဖူးေျမွာ္ ပူေဇာ္ေနၾကရတာကို ေတြးမိျပီး ကုိယ္တိုင္ကိုယ္က်

အေရာက္မသြားႏိုင္ၾကေသာ္လည္း အေ၀းကေနစိတ္ျဖင္႔အာရံုျပဳျပီး အေလာင္းေတာ္ကႆပ

ေထအရွင္ျမတ္ကို ဖူးေမွွ်ာ္ကာ ကုသုိလ္သဒၶါတရား တိုးပြားေစေရး ေမွ်ာ္ရည္ေတြးလွ်က္

စီစဥ္တင္ဆက္လိုက္ရေပသည္။


သုခီ အတၱာနံ ပရိဟရႏၱဳ

ဆန္းသစ္ေအာင္

















17/03/2011

မဟာသုတေသာမမင္းဧ။္ေသရမွာမေၾကာက္တဲ႔တရား(၅)ပါး

၁။ ေကာင္းမွဳမွန္သမွ်၊ မက်န္ရ၊ စံျပလုပ္ခဲ႔သည္။

ဘယ္ခ်ိန္ေသေပ်ာက္၊ ငါမေၾကာက္၊ ေနာင္ဘ၀လမ္းေျဖာင္႔ျပီ။

၂။ မိဘႏွစ္ပါး ၀တၱရား ၾကိဳးစားျပဳခဲ႕သည္၊

ဘယ္ခ်ိန္ေသေပ်ာက္ ငါမေၾကာက္ ေနာင္ဘ၀လမ္းေျဖာင္႔ျပီ။

၃။မင္းက်င္႔ဆယ္ျဖာ ညီအညာ ျပည္ရြာအုပ္ခဲ႔သည္။

ဘယ္ခ်ိန္ေသေပ်ာက္ ငါမေၾကာက္ ေနာင္ဘ၀လမ္းေျဖာင္႔ျပီ။

၄။မိဘဆရာ ညာတကာ သင္႔ရာပံံ႔ပိုး ကူခဲ႔သည္။

ဘယ္ခ်ိန္ေသေပ်ာက္ ငါမေၾကာက္ ေနာင္ဘ၀လမ္းေျဖာင္႔ျပီ။

၅။အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ မတြန္႔တို ပိုလွ်ံေမာက္ေအာင္လွဴခဲ႔သည္။

ဘယ္ခ်ိန္ေသေပ်ာက္ ငါမေၾကာက္ ေနာင္ဘ၀လမ္းေျဖာင္ျပီ။

(ဓမၼာစရိယဦးေဌးလွိဳင္၏ဘ၀ခံုရံုးစာအုပ္မွ)

28/02/2011

ေမာင္မင္းစိုးသို႔ ေႏြရာသီ ေပးစာ


ေမာင္မင္းစိုးေရ----

ဟိုတေလာေလးက သြားေရာက္ခဲ႔တဲ႔ စုန္းေခ်ာင္းရြာ စာေပေဟာေျပာပြဲမွတ္တမ္းဓာတ္႔ပံုေလးေတြ

ရွိရင္ပို႔ေပးပါဦးလားဗ်...ေမာင္ရင္ဆိုဒ္နဲ႔ ကုိယ္႔ဆိုဒ္မွာ တင္ရေအာင္ပါ .. ေမာင္ရင္ဆိုဒ္မွာ တင္ခိုင္းထားတဲ႔

စာအုပ္ေတြလည္းဘန္ေကာက္ျပန္ေရာက္မွ တင္ျဖစ္ေတာ႔မယ္ထင္တယ္.. က်ဳပ္လဲ ကြန္ပ်ဴတာအေဟာင္းက

ေရာင္းပစ္လိုက္ပီေေလ..ဒီက(မေလး-စကၤာပူ)ေန ျပန္ရင္ေတာ႔

ဒဲ(လက္ေတာ႔)တစ္လံုးေလာကေတာ႔ ၀ယ္သြားျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္

စကားမစပ္.. ရြာစာၾကည္႔တိုက္ကြန္ပ်ဴတာေကာ အဆင္ေျပလားမသိဘူး.. က်ဳပ္လည္း လွဴျပီးကတည္းက

တစ္ခါမွ ရြာကို ဖုန္းမေခၚျဖစ္ေသးဘူးေလ--ေနာက္ပီး ေျပာ၇ဦးမယ္ဟ---

ေမာင္၀ိ(၀ိလာသ)ကလည္း ဒီႏွစ္ ရြာသင္တန္းအတြက္ သင္ျဖစ္မယ္မထင္ဘူးဆိုလားဗ်

ဘာေၾကာင္႔လဲေတာ႔မသိပါဘူး ဟိုတစ္ေလာက က်ဳပ္ေမးထဲမွာ ပို႔ထားတာေတြ႔လို႔ပါ

ဒါေပလည္း ေမာင္ပုဏ္ဏလည္း ရွိေနေတာ႔ သူ႔ဟာနဲ႔သူ အဆင္ေျပသြားမယ္ေတာ႔ထင္ပါတယ္

ေမာင္ရင္လဲ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြလိုဘဲ ကံကုန္းကေနတဆင္႔ ပြဲကူးပီး အခ်ိန္ရသေလာက္ ရြာမွာလည္း

ပို႔ခ်ေပးပါဦးဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ သင္တန္းအတြက္ ပိုအားရွိတာေပါ႔.. ေနာက္ပီး ေမာင္ရင္

ညီေတာ္ေမာင္ကလည္းေက်ာင္းထိုင္ျဖစ္သြားပီဆိုေတာ႔ ဒီႏွစ္ေတာ႔ မသင္ျဖစ္ေလာက္ေတာ႔ဘူးထင္တယ္ေလ.

က်ဳပ္လဲ ေႏြရာသီသင္တန္းအတြက္ အလွဴေငြလွဴနိုင္ေအာင္ေတာ႔ အားခဲထားပါတယ္..

ဘာလိုလိုနဲ႔ ေႏြရာသီကာလ ေရာက္ေတာ႔မယ္ေနာ္..အခုဆိုရင္ ေၾကးနီေျမကလည္း ေမာင္ရင္ကို

ေမွ်ာ္ေနေလာက္ပီဗ်..က်ဴပ္လဲ ေမာင္ရင္တို႔တေတြရဲ႕ ေႏြရာသီ ပံု၇ိပ္ေလးေတြကို အေ၀းကေနပဲ

မွန္းဆ တမ္းတ လြမ္းေနေတာ႔မယ္...

ေႏြရာသီခရီး ပို၍ ေအာင္ျမင္ပါေစ

ခင္မင္စြာျဖင္႔

ဆန္းသစ္ေအာင္(ေခတၱ-ဘန္ေကာက္)

27/02/2011

မေလးရွား(Genting High Land)ဂန္ဒင္းေတာင္ထိပ္သို႔အလည္တစ္ေခါက္

ေတာင္ထိပ္မွာရွိတဲ႔ ေပ်ာ္စရာ ရႊင္စရာ နတ္ျပည္နတ္နန္း
Sky Lightနဲ႔ ေတာင္ေတြကိုေက်ာ္ျဖတ္ၾကစဥ္
Sky Light စီိးရတာကလည္း သဲထိတ္ရင္ေမာစရာ
ေတာင္ထိပ္မွာ တည္ထားတဲ႔ ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ ေက်ာက္ဆင္းတု ရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္
တရုတ္ဘိုးဘိုးေတြနဲ႔ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ အမွတ္တရ
စြမ္း၀ူခုန္းနဲ႔ အမွတ္တရ
ရႊီးေဖာ္နဲ႔ အတူအမွတ္တရ
ခ်စ္တုံးၾကီး ပါက်ဲႏွုင္႔အတူအမွတ္တရ

(ေက်းဇူးတင္ရွိျခင္း)ဓာတ္ပံုမ်ားကို အသံုးျပဳခြင္႔ေပးေသာ ညီမငယ္ေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္လို႔
အေ၀းကေန ေျပာၾကားပါရေစ...

17/02/2011

သံသရာခရီးသည္

ေလွ်ာက္ေသာသူ ေရာက္၏ ဟူေသာ ေလာကဆုိ႐ုိးအရ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် လူသားမ်ား ေလွ်ာက္ေနခဲ့ၾကသည္။ ေလွ်ာက္ခဲ့ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ကား တူညီမႈတစ္ခုဆီသုိ႔ ဦးတည္ေနၾကမည္ေတာ့မဟုတ္။ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရး၊ က်န္းမာေရး စေသာ အေရးကိစၥမ်ားႏွင့္ မိမိလုိရာပန္းတုိင္မ်ားဆီသုိ႔ ေလွ်ာက္ေနခဲ့ၾကေလသည္။ ေလာကီကိစၥမ်ား မတူကဲြျပားေသာ္လည္း ဗုဒၶဘာသာဝင္အမ်ားစု၏ ေလွ်ာက္လွမ္္းၾကေသာ ေလာကုတၱရာပန္းတုိင္ကား နိဗၺာန္းတည္းဟူေသာ ပန္းတုိင္သုိ႔ ဦးတည္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အျခားေသာ ဘာသာဝင္မ်ားသည္လည္း မိမိတုိ႔ေရာက္ရန္ သြားေနေသာ၊ ဦးတည္ေနေသာ ပန္းတုိင္မ်ားသည္လည္း ေကာင္ကင္ဘုံတည္းဟူေသာ တူညီေသာ ဆုံမွတ္တစ္ခုဆီသုိ႔ ဦးတည္ေနခဲ့ၾကသည္။ သံသရာမဆုံးေသးသမွ်၊ နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ ဆုံမွတ္ပန္းတုိင္သုိ႔ မေရာက္ေသးသမွ် ေလွ်ာက္ၾကရေပလိမ့္မည္။

ေလွ်ာက္ခဲ့ေသာ ဘဝမ်ားသည္ အနိမ့္အျမင့္၊ အတက္အက်အားျဖင့္ ဒြန္တဲြလွ်က္ ရင္ဆုိင္ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရ မည္ျဖစ္သည္။ ဘဝမ်ဳိးစုံဝယ္ အလုပ္မ်ဳိးစုံကုိ ကႀကိဳးဆင္လွ်က္ ေလွ်ာက္ခဲ့ရေသာ ခရီးမ်ား မေရတြက္ႏုိင္၊ ေလွ်ာက္ၾကရဦး မည့္ ခရီးမ်ားလည္း မေရတြက္ႏုိင္ ရွည္လ်ားေနေပလိမ့္မည္။ သံသရာခရီးသြားမ်ား၏ အနာဂတ္သည္ အရိယာတည္း ဟူေသာ ပစ္မွတ္သုိ႔ မေရာက္ေသးသမွ် မည္မွ်ေလာက္ၾကာေအာင္ ေလွ်ာက္ၾကရဦးမည္ မသိ။ ထုိကဲ့သုိ႔ေလွ်ာက္ၾကရဦးမည့္ ခရီးမ်ားသည္လည္း မုိင္ေထာင္ခ်ီမက ေဝးေနေပလိမ့္မည္။ အသက္ရွင္ေနေသာ သတၱဝါမ်ားသည္ မိမိတုိ႔လုိရာပန္းတုိင္သုိ႔ ဆက္လက္ေလွ်ာက္ေန၊ သြားေနရဦးမည္သာ။ သြားလုိက္၊ ေလွ်ာက္လုိက္၊ ေရာက္လုိက္၊ လမ္းေပ်ာက္လုိက္၊ ဆက္ေလွ်ာက္လုိက္၊ မေနမနား တသြားတည္း သြားေနၾကရမည္သာျဖစ္သည္။

ဗုဒၶသည္သူ၏ တပည့္မ်ားကုိ ခရီးသြားရန္မၾကာခဏ ေျပာၾကားေလ့ရွိသည္။ စာရိကံ စရထ-ခရီးသြားၾက ရဟန္းတုိ႔။ ကုိယ္ေတာ္တုိင္လည္း ဘုရားမျဖစ္ခင္အထိ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္လွ်က္ ခရီးသြားခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆုံး ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေတာ္မူသည့္တုိင္ေအာင္လည္း မေနမနား ခရီးသြားလွ်က္ ကြၽတ္ထုိက္ေသာ ေဝေနယ်တုိ႔အတြက္ ခရီးသြားရင္း ကုိယ္ေတာ္၏ပင္ပန္းမႈကုိ ငဲ့ကြက္ေတာ္မမူဘဲ ခရီးသြားခဲ့ရသည္။ ဘုရားျဖစ္ၿပီးေသာ္လည္း ဝါ(၂ဝ)အထိ တစ္ေနရာတည္း အတည္တက်ေနေတာ္မမူဘဲ ေနရာဌာနေပါင္းမ်ားစြာ ခရီးလွည့္လည္ၿပီး သြားလာေတာ္မူခဲ့သည္။ ဝါေတာ္(၂၁)မွစ၍ ဝါေတာ္(၄၄)ဝါတုိင္တုိင္ ေကာသလတုိင္း၊ သာဝတၴိျပည္၊ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၊ ပုဗၺာ႐ုံေက်ာင္းေတာ္ မ်ားဝယ္ သီတင္းသုံးေနထုိင္၊ ဝါကပ္ေတာ္မူေသာ္လည္း ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ဗုဒၶကိစၥျဖင့္ ကြၽတ္ထုိက္သည့္ ေဝေနယ်မ်ားစြာကုိ ၾကည့္႐ႈေတာ္မူလွ်က္ ခရီးမုိင္ေပါင္း မည္မွ်ပင္ေဝးကြာသည္ျဖစ္ေစ၊ ၾ<ြကေရာက္ေတာ္မူခဲ့သည္၊ ခရီးသြားေတာ္မူခဲ့သည္ သာျဖစ္သည္။

ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳဖုိ႔ရန္ နီးကပ္ေတာ္မူေသာ္လည္း ခႏၶာကုိယ္ပင္ပန္းျခင္းကုိ မူေတာ္မမူဘဲ ေဝသာလီျပည္၊ ေဝဠဳဝရြာသုိ႔ ၾ<ြကေရာက္ေတာ္မူလွ်က္ ဝါကပ္ေတာ္မူခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆုံးကြၽတ္ထုိက္သည့္ သုဘဒၵပရိဗုိဇ္ကုိ ကြၽတ္တမ္းဝင္ေစရန္ မေနမနား ခရီးၾ<ြကေတာ္မူခဲ့သည္ျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထုိမွ်ေလာက္ အပင္ပန္းခံေတာ္မူခဲ့ရသလဲ ဆုိရင္၊ သုေမဓာ႐ွင္ရေသ့ဘဝမွာပင္ တစ္ဦးတည္း ဒီပကၤရာဘုရားရွင္ထံေတာ္ဝယ္ ကြၽတ္ထုိက္သည္ကုိ ကိုယ္လြတ္ ႐ုန္းေတာ္မမူဘဲ- သတၱဝါမ်ားအား ကယ္တင္ရန္အတြက္၊ ဗုေဒၶါ ေဗာေဓယ်ံ-သတၱဝါေတြ ငါသိသလုိ သိေစရမယ္။ မုေတၱာ ေမာေစယ်ံ-သတၱဝါေတြ ငါလြတ္သလုိ လြတ္ေစရမယ္။ တိေဏၰာ တာေရယ်ံ-သတၱဝါေတြ ငါလြန္ေျမာက္သလုိ လြန္ေျမာက္ေစရမယ္ဟူေသာ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ မေနမနား ခႏၶာ၏ပင္ပန္းေတာ္မူျခင္းကုိ ေလ့လ်ဴ႐ႈေတာ္မူလွ်က္ အပင္ပန္းခံကာ မေနမနား သြားလာလွ်က္ သာသနာျပဳေတာ္မူခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ထုိကဲ့သုိ႔ အပင္ပန္းခံကာ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ ကုိယ္ေတာ္အတြက္ လုပ္စရာမက်န္ေတာ့ဘဲ သတၱဝါအတြက္သာ အလုပ္လုပ္ေတာ္မူလွ်က္ သာသနာေတာႀ္ကီးကုိ ခက္ခဲပင္ပန္းစြာျဖင့္ တည္ထားခဲ့သည္။ အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထာ- မိမိကုိယ္ကုိယ္ မိမိသည္သာ ကုိးကြယ္ရာဟူေသာ စကားတစ္ရပ္ကုိလည္း ရဲရဲေတာက္ မိန္႔မွာေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ လူတုိင္းသည္ မိမိကုိယ္ေက်းဇူးရွိေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားအျဖစ္ ေက်းဇူးရွင္မ်ား ရွိခဲ့ေလသည္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားအေနျဖင့္ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္ျမတ္သည္ မိမိ၏ သံသရာျပတ္ေရး လမ္းျပေပးေတာ္မူခဲ့ ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ အေကာင္း၊ အဆုိး၊ အေၾကာင္း၊ အက်ဳိး၊ ေဝဖန္တတ္ကာ လုပ္ရမည့္အရာမ်ားကုိ လုပ္ရန္ႏွင့္၊ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထုိက္ေသာ အလုပ္မ်ားကုိ သံသရာေဘးအတြက္ မလုပ္မိေအာင္ တားျမစ္ေတာ္မူလွ်က္ လမ္းျပေပးေတာ္မူခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံးပန္းတုိင္အထိသို႔ သြားလုိၾကသည့္ သတၱဝါမ်ားအတြက္လည္း ေနာက္ဆုံး ပန္းတုိင္အထိ အေရာက္သြားႏုိင္ရန္ လမ္းေပါင္းစုံကုိ စ႐ုိက္အားေလ်ာ္စြာ မီးေမာင္းထုိးျပေတာ္မူခဲ့သည္။ သုိ႔အတြက္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားအတြက္ေတာ့ ဗုဒၶသည္ အႏႈိင္းမဲ့ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ျဖစ္ေပသည္။

ပုထုဇဥ္မ်ားျဖစ္ေသာ မိမိတုိ႔သည္လည္း ခ်မွတ္ထားခဲ့ေသာ လမ္းေၾကာင္းအတုိင္း ေလွ်ာက္ၾကရင္း၊ ေနာက္ ဆုတ္လုိက္၊ ျပန္တက္လုိက္ႏွင့္ ဆက္လက္ေလွ်ာက္ ေနၾကရေပလိမ့္မည္။ သုိ႔အတြက္ မိမိတုိ႔သည္ သံသရာခရီးသြား မ်ားသာ ျဖစ္ၾကေလသည္။ သံသရာခရီးသြားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ သြားၾကရဦးမည့္ ခရီးမ်ားသည္လည္း ႐ွည္လ်ားေန ဦးမည္သာျဖစ္သည္။ ေခတ္စားေနေသာ စကားတစ္ခြန္းေလာက္ကုိေတာ့ ေျပာလုိသည္။ ဘုရားဖူးသြားျခင္း၊ ဒီစကား လုံးသည္ ေပါ့ေပါ့တြက္က ဘာမွမသိသာေပ။ သုိ႔ေသာ္ အေလးအနက္ထားကာ သြားၾကမည္ဆုိလွ်င္ ေတာ္ေတာ္လွပ ေသာ စကားလုံး၊ ေတာ္ေတာ္အဓိပၸါယ္႐ွိေသာ လုပ္ရပ္ဟုထင္ပါသည္။

အထက္ကေျပာခဲ့သလုိ မိမိအားေက်းဇူးရွိေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားထဲတြင္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြအတြက္ ဘုရားရွင္သည္ အလြန္ေက်းဇူးမ်ားေသာ၊ အခရာက်ေသာ ပုဂၢဳိလ္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ မိမိ၏ေက်းဇူးရွင္အား ေက်းဇူးဆပ္ရန္ကား လူသားဆန္ ေသာ လူသားအားလုံးလုိလုိ လုပ္ၾကရမည္သည္သာျဖစ္သည္။ ထုိကဲ့သုိ႔လုပ္ျခင္းသည္လည္း ထုိက္ထုိက္တန္တန္ လုပ္ေဆာင္သင့္ေပသည္။ ဘုရားဖူးရင္း လိပ္ဥတူးရင္းဆုိရင္ေတာ့ ထုိကဲ့သုိ႔သြားခဲ့ေသာ ခရီးသည္ကား အဓိပၸါယ္မရွိလွ၊ တန္ဖုိးမရွိလွဘဲ အခ်ီးအႏွီးသာျဖစ္ေပလိမ့္မယ္။ ဘုရားဖူးသည္ဆုိသည္ကား ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ေတာ္အဖုံဖုံကုိ အာ႐ုံျပဳ ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိမိသိမွတ္ထားေသာ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ေလးေလးနက္နက္ေသာ္လည္းေကာင္း သိမွတ္လွ်က္ ဘုရား ရွင္၏ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကုိ မိမိရင္ထဲသုိ႔ေရာက္ေအာင္ ဖူးျခင္းမ်ဳိးျဖစ္သင့္ေပသည္။ ဆရာေတာ္တစ္ပါးေျပာသလုိ ဘုရားလည္ ထြက္ျခင္းမ်ဳိးျဖင့္ တစ္ႏွစ္တာစုေဆာင္းထားခဲ့ေသာ ေငြေၾကးမ်ားကုိ ျဖဳန္းတီးပစ္႐ုံသက္သက္ျဖင့္ ဘုရားဖူးသြားျခင္းဟူ ေသာ ေခါင္းစဥ္ေလာက္ကုိသာ တပ္ျခင္းမ်ဳိးမ်ားကုိ ေရွာင္ရွားသင့္ေပသည္။

ဘုရားဖူးသြားျခင္းမွမဟုတ္ မည္သည့္ခရီးကုိပဲသြားသြား မိမိေရာက္ရမည့္ ပန္းတုိင္ဆုိတာ ရွိရေပလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့ သုိ႔ေသာ ပန္းတုိင္မ်ားသည္လည္း မိမိအတြက္၊ ကုသုိလ္၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ၊ အတတ္ပညာ-စသည္အားျဖင့္ တစ္ခုခု ရမွသာလွ်င္ ထုိခရီးသည္ သြားရက်ဳိးနပ္ေသာ ခရီးျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ေလွ်ာက္ကား ေလွ်ာက္၏၊ သုိ႔ေသာ္ မေရာက္-ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ သံသရာခရီးသြားမ်ား ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ ေ႐ွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ၾကရ ဦးမည္ ခရီးသည္ မည္မွ်ေလာက္ ေဝးကြာေနလိမ့္မည္ကုိ မွန္းဆ သိႏုိင္လိမ့္မဟုတ္။ သုိ႔အတြက္ ရိကၡာထုပ္မ်ားကုိ ျပင္ဆင္ထားသင့္ေပသည္။ ေလာေလာဆယ္ ေရာက္ရွိေနေသာ လူ႕ဘဝသည္လည္း အၿမဲတန္း တည္ၿမဲေနမည္ မဟုတ္၊ မိမိသည္လည္း လူ႔ဘဝကုိ သံသရာခရီးသြားျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ ခဏတာဝင္ေရာက္ နားခုိစရာဇရပ္တစ္ခုအျဖစ္ သိေအာင္လုပ္ရေပလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့သုိ႔မဟုတ္ဘဲ ေမာဟအမုိက္တုိက္ထဲေရာက္လွ်က္ ေဝဝါးစြာႏွင့္ပင္ နားခုိရာ ကင္းေပ်ာက္ေနေပလိမ့္ဦးမည္။ လူ႔ဘဝမွာ ခဏတာနားခုိရာအျဖစ္ အသက္ရွင္ခုိက္ တန္ဖုိးရွိတဲ့လူ႔ဘဝကုိ အဓိပၸါယ္ရွိစြာ အသုံးခ်ကာ ေနထုိင္သြားဖုိ႔ အလြန္ အေရးႀကီးေပလိမ့္မည္။ သုိ႔မဟုတ္လွ်င္ သံသရာခရီးသည္ျဖစ္ေသာ မိမိ၏ ခရီးသြားျခင္းသည္ တန္ဖုိးရွိေသာ လူ႔ဘဝဆုိတဲ့ ဇရပ္မွာ တခဏတာနားခုိေနျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာ ကုန္ဆုံးသြားေပလိမ့္မည္။

ဆုိေတာ့၊ မိမိအတြက္ အဓိပၸါယ္ရွိေသာ ခရီးသြားျခင္းမ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ ေလာကေကာင္းက်ဳိးအတြက္၊ လူသားေကာင္းက်ဳိးအတြက္၊ ငါ့ေဆြမ်ဳိး၊ ငါ့ႏုိင္ငံ၊ ငါ့ဇာတိေကာင္းေကာင္းက်ဳိးအတြက္ မေသခင္ ငါ ဘာေတြလုပ္သြား မလဲဆုိတဲ့ေမးခြန္းကုိ ထပ္ခါတလည္းလည္းေမးကာ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ေပတံနဲ႔ ကုိယ္တုိင္တုိင္းတာခံႏုိင္ဖုိ႔ ျပဳမူေနထုိင္သြားရန္ အလြန္လုိအပ္ေပသည္။ သုိ႔မဟုတ္လွ်င္ေတာ့ မိမိ၏ သံသရာခရီးသြားျခင္းသည္ကား အခ်ီးအႏွွီးသာ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။

အထက္ကဆုိခဲ့သလုိ ဗုဒၶသည္ ခရီးမ်ားစြာကုိ ၾ<ြကခဲ့သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ၾ<ြကေတာ္မူခဲ့သနည္းဟုဆုိလွ်င္လည္း သတၱဝါတုိ႔အတြက္တာသြားျခင္းဟု ေျဖရေပလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ မေနမနား ၾ<ြကေတာ္မူခဲ့ၿပီး သတၱဝါမ်ားစြာအတြက္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း အျမင့္ေရာက္ေလ၊ ေလတုိက္ခံရေလဆုိသည့္အတုိင္း မနာလုိသူမ်ား၏ အေႏွာက္ အယွက္မ်ဳိးစုံ ကုိလည္း ႀကဳံခဲ့ရသည္သာျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဗုဒၶသည္ ကုိယ္ေတာ္အတြက္မဟုတ္ ေဝေနယ်မ်ားစြာအတြက္ ဆက္လက္ၿပီးသာ ခရီးဆက္ခဲ့သည္။

တစ္ေန႔ ေကာသမၻီျပည္ထဲကုိ ဆြမ္းခံၾ<ြကေတာ္မူေသာ ဗုဒၶႏွင့္တပည့္သာဝကမ်ားစြာအား ေကာသမၻီျပည္သူ၊ သားမ်ားရဲ႕ ဆြမ္းခံရာေနာက္သုိ႔ တေကာက္ေကာက္လုိက္လွ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ဆဲေရးျခင္းမ်ဳိးစုံျဖင့္ တုိင္းတာ၊ ဆဲေရးၾကသည္။ ေသာတာပန္မွ်သာျဖစ္ေသာ အရွင္အာနႏၵာသည္ကား ေနာင္ေတာ္ျဖစ္ေသာ ဗုဒၶကုိေလွ်ာက္သည္။ '' အရွင္ဘုရား ေကာသမၻီျပည္သူ၊ သားမ်ားဟာ ဆြမ္းခံရာေနာက္သုိ႔ တေကာက္ေကာက္လုိက္လွ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ဆဲေရးျခင္းမ်ဳိးစုံျဖင့္ တုိင္းတာ၊ ဆဲေရးၾကေနၾကတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္သုိ႔ အျခားေသာအရပ္သုိ႔ ဆြမ္းခံသင့္ပါတယ္ ဘုရား ''

'' အာနႏၵာ အျခားအရပ္ကလည္း ယခုလုိဆဲေရးမယ္္ဆိုရင္၊ ေနာက္ထပ္ ဘယ္အရပ္ကုိ ဆက္သြားမွာလဲ၊ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာသြားမယ္ဆုိရင္၊ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာက ေရာက္လာတဲ့ ရန္သူတုိ႔ကုိ ရင္ဆုိင္ရမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အယူ မွားသူတုိ႔၊ ဆဲေရးတာကုိ သည္းခံျခင္းနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရမယ္။ အာနႏၵာ ဒီအတြက္ ဘာမွ ေၾကာင့္ၾကစုိက္မေနနဲ႔၊ ဆဲေရးတဲ့ လူေတြဟာ ခုႏွစ္ရက္သာ ဆဲေရးႏုိင္မယ္။ တစ္စုံတစ္ရာ တုန္႔ျပန္ျခင္းမရွိဘဲ၊ ဆိတ္ဆိတ္ေနၿပီး သည္းခံျခင္းနဲ႔ ဆဲေရးတဲ့ လူေတြကုိ ရွစ္ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ရပ္သြားေစၾကမယ္'' ဆုိၿပီး ဗုဒၶက ျပန္လည္မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။

ဗုဒၶလုိပုဂၢဳိလ္မ်ဳိးကုိေတာင္မွ ကုိယ္ေတာ့္အတြက္မဟုတ္ဘဲ သတၱဝါအတြက္ အပင္ပန္းခံကာ အလုပ္လုပ္သြားေသာ္ လည္း မလုိသူမ်ား၏ ဆဲေရးမႈ၊ တုိင္းတာမႈ၊ စြပ္စဲြမႈ၊ ႐ႈပ္ခ်မႈမ်ဳိးစုံ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဗုဒၶသည္ ရပ္ေနေတာ္မမူခဲ့၊ ဆက္လက္သြားေန၊ လုပ္ေနေတာ္မူခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံး ပရိနိဗၺာန္ဝင္စံေတာ္မူသည္အထိ ဆက္လက္လုပ္ေန၊ သြားေနေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ မိမိတုိ႔သည္လည္း သံသရာခရီးသြားမ်ားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ေလွ်ာက္ၾကရဦးမည့္ လမ္းခရီးမ်ားမွာ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ ဒုကၡေပါင္းစုံမ်ားစြာျဖင့္ နဖူးေတြ႕ ရင္ဆုိင္ေနၾကေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ အမ်ားအတြက္ လုပ္ျခင္းတည္းဟူေသာ ပရဟိတလုပ္ငန္းအတြက္ လုပ္ေဆာင္သည့္အခါ၊ ခရီးသြားရင္း ခလုတ္ေပါင္းမ်ားကုိ တုိက္ေန ေပလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ တုိက္သည့္အခါမွာလည္း လဲသြားလုိက္၊ ျပန္ထလုိက္ႏွင့္ ဆက္၍ေလွ်ာက္ရဦးမည္သာျဖစ္သည္။ ရပ္ေန၍ကားမျဖစ္။ လူဆုိးကျဖစ္ေစ၊ ရန္သူကျဖစ္ေစ၊ အက်ဳိးမဲ့ ပ်က္ဆီးျခင္းကုိျပဳလွ်င္၊ ဒီဘဝ၊ ဒီခႏၶာ၊ တစ္ဘဝမွ်သာ ျပဳႏုိင္ေပသည္။ မိမိျပဳထားေသာ အကုသုိလ္ကံကမူ မိမိကုိယ္ ဘဝမ်ားစြာ ပ်က္စီးသြားေအာင္ ျပဳႏုိင္ေပသည္-ဆုိေသာ ဗုဒၶမိန္႔မွာေတာ္မူခဲ့သည့္ စကားေလးကုိ အဖန္ဖန္ ရြတ္ဖတ္၊ သိမွတ္ေနရင္း ေက်ာ္လႊား သြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္သင့္ေပသည္။ သုိ႔မွသာ မိမိ၏ ခရီးသြားျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္ရွိေသာ၊ ၿပီးျပည့္စုံေသာ ခရီးသြားျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ဘုရားရွင္ထံသုိ႔ ခရီးသြားေနေသာ အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီး၏ ေျခလွမ္းမ်ား တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ျဖစ္ေနသည္ကုိ သိျမင္တဲ့ သိဝကနတ္ဘီလူးသည္ သူေဌးႀကီးကုိ စကားတစ္ခြန္းေျပာခဲ့သည္။ '' အုိ အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီး၊ ေရွ႕သုိ႔တက္ၿပီး ဆက္၍သာ သြားပါေလာ့၊ အုိ အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီး၊ ေရွ႕သုိ႔တက္ၿပီး ဆက္၍သာ သြားပါေလာ့၊ သင္သူေဌးႀကီးအေနနဲ႔ ေရွ႕သုိ႔သာတက္ၿပီး ဆက္၍သြားျခင္းသည္ကသာ ခ်ီးမြမ္းအပ္၊ ျမတ္လွပါသည္၊ ေနာက္သုိ႔ ျပန္လည္ဆုတ္နစ္ျခင္းသည္ ကား မခ်ီးမြမ္းအပ္၊ မျမတ္ပါ''ဟုျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ စကားမ်ားကုိ ေျပာၾကားရသည္ဟုဆုိေသာ္၊ အနာထပိဏ္၏ ဘုရားရွင္ရွိရာသုိ႔ ခရီးသြားျခင္းသည္၊ ဘုရားႏွင့္တကြသံဃာေတာ္မ်ားအား ျပဳစုလုပ္ေကြၽးျခင္းဟူေသာ၊ ဥပသကာ ဒါယကာျဖစ္ျခင္း၊ ဘုရားရွင္ကုိ ဖူးျမင္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ေသာတာပန္ျဖစ္ျခင္း၊ အတုမရွိေသာ ေက်ာင္းတုိက္ႀကီးကုိ ေဆာက္လုပ္ၿပီးလွ်င္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာမွ လာလာသမွ်ေသာ အရိယာသံဃာအေပါင္းအတြက္ မပိတ္ဆုိ႔အပ္ေသာ တံခါးရွိသူ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္၊ သူေဌးႀကီးအား ေရွ႕သုိ႔သာတက္ၿပီး ဆက္လက္သြားရန္ တုိက္တြန္းခဲ့ေပသည္။

မိမိအေနျဖင့္လည္း တုိက္တြန္းျခင္းပါသည္။ မိမိတတ္ႏုိင္ေသာ အလုပ္မ်ားစြာကုိ အတၱဟိတ၊ ပရဟိတမွ်တစြာ အသုံးခ်ၿပီး အဓိပၸါယ္ရွိေသာ သံသရာခရီးသြားမ်ား ျဖစ္ၾကေအာင္၊ သံသရာခရီးသြားမ်ား ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ လမ္းခရီးမွာ သုံးစဲြႏုိင္ဖုိ႔ ကုိယ္ပုိင္ရိကၡာထုပ္မ်ားကုိ ထုပ္ပုိးၿပီး ျပင္ဆင္ထားၾကရန္ လုိအပ္လွေၾကာင္း အသိေပးေျပာၾကားလုိေပသည္။ သုိ႔မွသာ လမ္းခရီးမွာ မပင္မပန္းဘဲ ဆက္လွ်က္ထြက္ခြါႏုိင္ေပလိမ့္မည္။

အားလုံးလည္း လုိရာခရီးကုိ ခလုတ္မထိ၊ ဆူးမၿငိဘဲ ေအးေဆးသာယာစြာ သြားလာၾကရင္း အနာဂတ္ကမၻာသစ္ႀကီးဆီသုိ႔ ကုိယ္ပုိင္အေတြး၊ ကုိယ္ပုိင္အက်င့္၊ ကုိယ္ပုိင္အသိမ်ားစြာျဖင့္ ဖန္တီးတည္ေဆာက္လွ်က္ ေရာက္ေအာင္သြားႏုိင္ၾကၿပီး၊ ပန္းခင္းေသာလမ္းမ်ားႏွင့္သာ ႀကဳံဆုံၾကရၿပီး တန္ဖုိးရွိေသာ ခရီးသြားမ်ားျဖစ္ေအာင္ ဆက္လက္ ထြက္ခြါႏုိင္ၾကပါေစေၾကာင္း။

ေမာင္မင္းစုိး၊ေရႊနံ႔သာ၊

(ႏွလုံးအိမ္ မဂၢဇင္း၊ႏုိဝင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁ဝ)